I ' m . . e e f f y y . . ! !

ผ่านมาแล้ว 1 ปีครึ่งแล้วสินะ

 

เหลืออีกประมาณไม่เกิน 1 ปี

 

ถ้าเราอดทนตั้งใจทำธีสิสเราก็จะเรียนจบปริญญาโท

 

ว่าแต่ว่า...ทำไมธีสิสมันยากมันเย็นอย่างนี้อ่า

 

ต้องอดทนอย่างเดียว...เฮ้อ!!

 

สู้ ๆ นะอีฟ เพื่ออนาคต!!

 

ซื้ด..ซื้ด..โอ๊ย

น้ำมูกไหลไม่หยุดเลยน่าเบื่อเสียจริง

ทำไมต้องเป็นหวัดตลอดด้วยอ่ะ

... "ร่างกายแย่จัง" ...

 

จำได้ว่า เมื่อปลายเดือนพฤษภาคม

ก้อเป็นไข้หวัดใหญ่

นี่มาเดือนมิถุนายนแล้ว

ก็ยังเป็นหวัดอีกอ่ะ

ไม่ไหวเลย..แย่ที่สุดในโลก

 

แล้วเวลาป่วยทำไมเราต้องอ่อนแอด้วยล่ะ

อ่อนแอไม่รู้จักเหนื่อย

อ่อนแอแบบว่าอยากหาใครมาดูแล

มาให้อ้อน

แง้ว ... แง้ว ...

 

แล้วเมื่อไหร่จะเจอล่ะเนี่ย....เฮ้อ!!!

 

   

รายงานเยอะท่วมหัวอีกแล้ว

ช่วงนี้เปนไรก้อไม่รู้..คิดไรไม่ค่อยออก

เหมือนว่าไม่ได้ใช้สมอง (อันน้อยนิด)มานานแสนนาน

ขนาดการย่องานยังไม่รู้จะทำไงเลย

เหนื่อยเป็นบ้า..เฮ้อ

แถมช่วงนี้ยังต้องทำไร ไปไหนมาไหนคนเดียวอีก

แต่ก้ออย่างว่าอ่ะนะ..ทำคนเดียวมาได้ตั้งนาน แค่นี้อย่าบ่น

คิดถึงเพื่อนสมัยเรียนเตรียมฯจัง

อยากย้อนเวลากลับไปอยู่ตอนนั้นจัง

เพราะตอนนี้เบื่อโคตรเลย

คิดถึงพวกแกนะ

 

"S-CORP"

 

จบมาได้ 1 ปีแล้วหรอเนี่ย กับการเป็นนักศึกษาปริญญาตรี

แล้วกับการเป็นนักศึกษาปริญญาโท ที่เรียนมาได้ 1 ปี

เหนื่อยจริง ๆ เลย .. แล้วยิ่งทำงานไปด้วย เรียนไปด้วยแบบนี้

ความอดทนส่วนตัวมันเริ่มลดน้อยลงไปทุกที ๆ แต่ก็พยายามอยู่ค่ะ

พยายามที่จะเพิ่มความอดทนลงไป ให้มันเพิ่มมากขึ้นกว่านี้

 

ตอนนี้พอมีเวลาที่จะนั่งคิดถึงอดีตที่แสนสุข ตั้งแต่สมัยปี 1 ซะที

คิดแล้วคิดถึงพวกแกจริง ๆ ...

 

 

กลุ่มที่มีแต่นักกีฬา

กลุ่มที่มีผู้หญิงและผู้ชายปนกันเป็นจำนวนมาก

กลุ่มที่เข้าเรียนสายประจำ

กลุ่มที่เดินไปไหนใคร ๆ ก็กลัว (เพราะตัวใหญ่)

กลุ่มที่เสียงดังตั้งแต่ต้นทางยันปลายทาง

กลุ่มที่มีโต๊ะประจำในโรงกลาง เป็นโต๊ะกลาง (เก๋าโคตร)

 

แต่ตอนนี้สิ พวกแกจบกันต่างแยกย้ายกันไปทำงานแล้ว

บ้างก้ออยู่ใน กทม. บ้างก้ออยู่ต่างจังหวัด

แต่ทุกคนล้วนก้อมีงานการทำเป็นหลักเป็นแหล่ง มั่นคง

ไม่น่าเชื่อนะว่าพวกแก..จากที่เคยบ้า ๆ บอ ๆ เล่นมากกว่าเรียนจะจบออกมาดูเป็นผู้เป็นคนมากขนาดนี้ 55+

แต่ก็ดีแล้วล่ะ ..และเราก็เชื่อแล้วล่ะว่า "การศึกษาสอนให้คนเป็นคนดี" ได้จริง ๆ

 

โลกเรานี่ก็แปลกเน๊อะ..พอเกิดมาก็ต้องเข้าเรียน..พอเรียนจบก็ต้องทำงาน..พอทำงานเสร็จก็ต้องแก่..พอแก่ก็ต้องตาย..พอตายก็เกิดใหม่

วนเวียนไปเรื่อย..เฮ้อ!! น่าเบื่อเหลือเกิน

 

อยากออกนอกกรอบบ้างอ่ะ อยากมีเงินโดยไม่ต้องทำงาน อยากทำงานโดยไม่ต้องมี office อยากไปไหนต่อไหนโดยไม่ต้องบอกใคร

 

เคยมั๊ยที่ได้ทำแบบนี้..ไม่เคย แต่ก็คิดตลอดเวลาว่าอยากจะทำ แล้วจะได้ทำมั๊ยในชีวิตนี้

 

บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ..เฮ้อ!! อยากหลุดออกจากกงกรรมกงเกวียนนี้ซะที

 

นี่ก็ใกล้วันเกิดเข้าไปทุกที แต่ทำไม๊ ทำไม ถึงเหมือนลมหายใจตัวเองน้อยลง..น้อยลง..

 

ที่บ่น ๆ มาเนี่ยเพื่ออะไร..บ่นไปก็ไม่ได้ทำตามใจ ใจแข็งบ้างดิวะ..คิดถึงแต่ความรู้สึกของคนอื่น แล้วตัวเองล่ะ..ดูแลตัวเอง และความรู้สึกของตัวเองบ้างนะ

 

เชื่อในสิ่งที่ตัวเองจะทำ และมั่นใจกับการตัดสินใจด้วย อย่าแคร์คนอื่นให้มากกว่าความรู้สึกของตัวเอง แล้วจะดีขึ้น (รึเปล่า??)

 

ตามใจเลยนะ..อยากทำไรก็ทำ..ตามใจ

 

ได้ชิดเพียงลมหายใจ..แค่ได้ใช้เวลาร่วมกัน แค่ "เพื่อน" เท่านั้น..แต่มันเกินห้ามใจ

ที่ค้างในความรู้สึก..ว่าลึก ๆ เธอคิดยังไง รักเธอเท่าไร แต่ไม่เคยพูดกัน..

 

**อะไรที่อยู่ในใจก็เก็บเอาไว้..มันมีความสุขความสุขแค่นี้ก็ดีมากมาย

  เธอจะมีใจรึป่าว? เธอเคยมองมาที่ฉันรึป่าว? ที่เราเป็นอยู่นั้น..คืออะไร??

  เธอจะมีใจรึป่าว? มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม..กลัวว่าจะเปลี่ยนไป (กลัวรับมันไม่ไหว)

 

ไม่ถามยังดีซะกว่า เพราะฉันรู้ถ้าเราถามกัน กลัวคำ ๆ นั้นอาจทำร้ายหัวใจ (ซ้ำ **)

 

--เธอจะมีใจรึป่าว? มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ ติดอยู่ในใจแต่ไม่อยากถาม......"กลัวรับมันไม่ไหว"--